Het gedicht van een vrouw welke op haar achtiende jaar ineens een gedicht vanuit haar Ziel opschreef. Nu 10 jaar later begreep ze na een sessie bij mij… haar eigen gedicht.
Terug naar het midden
Het kind doordrenkt in onwetendheid vertelde mij te gaan varen. Zijn liefde voor de zee was intens. Niet eng? vroeg ik, je bent tenslotte zo kwetsbaar
Het kind knikte instemmend en zei: Het is mijn angst, in mij, dus ik hoef nergens bang voor te zijn. De kans dat ik de woeste zee niet aankan is net zo klein als duisternis die bij licht blijft bestaan.
Het kind ging de zee op. Bang, eenzaam en soms boos, maar hij ging niet terug, hij nam de tijd. En genoot van de stille zee met een paar rimpeltjes op het oppervlak.
Hij moest huilen, toen op een nacht de maan scheen op de horizon. Ik huil omdat ik een traan heb, zei hij toen en daar bleef het bij.
Het kind doordrenkt in onwetendheid vaarde van Loslaten naar Koesteren en weer terug. Hij glimlachte toen hij besefte dat Vrede geen bestemming was maar gewoon op zijn bootje.
Haarlem maart 2001
Geschreven door Joni